Pustynia nocą

Kategorie: Bez kategorii
Tagi: , , , , , , , , ,

Pustynia nocą Niezwykle uszy afrykańskich fenków oddają ciepło. Te zwierzęta mają też inny sposób na ochładzanie się. Dni spędzają pod ziemią, a na zewnątrz wychodzą o zmierzchu. Ciemność przynosi wielkie zmiany. Na Saharze temperatura może spaść w nocy nawet o 30 stopni. W tym czasie, młode lisów pustynnych mają odpowiednie warunki do zabawy. Pojawiają się też wszelkiego rodzaju stworzenia, niektóre z nich bardzo nieoczekiwane. Ropuchy mają przepuszczalną skórę i w dzień szybko umarłyby z powodu wysuszenia. Tylko o tej porze mogą opuścić swoje kryjówki. To samo dotyczy skorpionów, mimo, że ich skorupy są wodoszczelne. Większość małych, pustynnych stworzeń, to zwierzęta nocne, dlatego tylko o zmroku można ocenić, jak ożywiona jest pustynia. Ciągle tracone płyny, nawet nocą, muszą być jednak czasami uzupełnione. Jest to główny problem większości mieszkańców pustyń. Najsuchszą pustynią na globie jest pustynia Atakama. Niektóre jej części nie doświadczyły deszczu od pięćdziesięciu lat. Mogłoby się wydawać, że miejsce to będzie zupełnie opustoszale, ale i tam jest życie. Lamy guanako doskonale przechowują płyny, jednak potrzebują regularnego uzupełniania zapasów wody. Jej część pobierają z kwiatów kaktusów, ale jak kaktusy zdołały przetrwać? Gorące wiatry wyssały wszelką wilgoć z powierzchni ziemi, więc musi być coś, co deszcz zastępuje. Jest to chłodny prąd morski, który przebiega wzdłuż lądu. Latem wielbłądy nie mogą się zbytnio oddalać od wodopoju, ale zimą, kiedy śniegu jest wszędzie pod dostatkiem, mogą podróżować w poszukiwaniu partnerki. Dzisiaj na wolności żyje mniej niż tysiąc sztuk tych pustynnych stworzeń. Pustynia Gobi, chociaż bardzo nieprzyjazna, to ich ostatni bastion. Nie ma na świecie innej pustynie, podobnej do Gobi, ale możnaby spytać, dlaczego to miejsce jest pustynią? Dzieje się to za sprawą Himalajów. Chmury, płynące z południa, napotykają ogromną barierę; wypychane ku górze, zostawiają wilgoć na stokach i niewiele zostaje dla terenów po drugiej stronie. Z kosmosu, pustynie są świetnie widoczne. Ciągnące się setki kilometrów wydmy piachu, przecinają ich powierzchnię. Pozbawione roślin, które mogłyby je ukryć, przedziwne kształty widoczne są na nagiej skale. Afrykańska Sahara, to największa ze wszystkich pustyń. Jej wielkość przyrównuje się do wielkości Stanów Zjednoczonych, jest tez największym źródlę piachu i pyłu na świecie. Burze piaskowe pojawiają się nagle i zasnuwają obszary wielkości Wielkiej Brytanii. Ciężki piach unosi się kilka metrów nad powierzchnią, ale pyl, może się wznieść na kilkaset metrów w górę. Czasami padają tu nawet deszcze, jednak rzadko i kiedy już nadchodzą, zwierzęta i rośliny musza być gotowe, żeby jak najlepiej je wykorzystać. Gdy nadchodzą letnie monsuny, olbrzymie suguaros, jedna z największych kaktusów na świecie, są gotowe, aby maksymalnie je wyeksploatować. Po burzy, system wąskich i długich korzeni saguaro wchłania wodę, a zagięcia na łodygach, umożliwiają jej szybkie gromadzenie. Napełniony kaktus saguaro może magazynować do pięciu ton wody, co wystarczy, żeby przetrwać wielomiesięczne susze. Ich łodygi są schronieniem dla ptaka o nazwie dzięciur kaktusowy. Ptaki nie są jedynymi stworzeniami, korzystającymi z kaktusów. Kaktusy te rozkwitają nocą przez cztery letnie tygodnie, by przyciągnąć gości. Pyłek i nektar, jakim wypełnione są te kwiaty, wabi nietoperze, które w swej podróży pożywiają się tym nektarem. Umiejętność gromadzenia wody przez kaktusy saguaro jest podstawą przeżycia dla większości zwierząt, które tu żyją lub tylko podróżują przez te okolice. Ubogość w wodę jest znakiem szczególnym pustyń, jednak woda, choć jest tu jej tak niewiele, podobnie jak wiatr jest czynnikiem kształtującym tutejszy krajobraz.

Komentarze zostały wyłączone.

Skomentuj