Wpisy oznaczone tagiem pragnienie

Pielęgnacja datury

Kategorie: Bez kategorii
Tagi: , , , , , , ,

Pielęgnacja datury Choć w ogrodzie w okresie zimy panują takie barwy jak szary, biały, brunatny, to wcale nie musi on być martwy. Możemy go przenieść na przykład do przybudówki. Wystarczy zasadzić tak kilka kwiatów oraz zadbać o trawnik, a na pewno wróci do waszych serc wiosna. Zamiast w zwykłym ogrodzie, zimą można tam spędzać miłe popołudnia oraz wieczory ze znajomymi, rodziną. Oranżerie natomiast to wydatek dla bardziej zamożnych osób. Oranżeria to zupełnie osobny budynek, coś w rodzaju szklarni. Ma ona na pewno większą przestrzeń niż zwykła przybudówka. Daje też możliwość hodowania roślin oryginalnych w tym okresie – egzotycznych. Jednakże jej koszt jest znaczny, ze względu na konieczność ciągłego jej ogrzewania. Dzięki ogrodowi zimowemu lub oranżerii możemy poczuć się naprawdę luksusowo i zapomnieć o depresji zimowej. Ogród zimowy na pewno wiąże się z mniejszymi kosztami. Ale oba te rozwiązania przynoszą upragnione rezultaty. Jest to rozwiązanie dla miłośników ogrodów, którzy kochają mieć zieleń blisko domu przez cały rok. Datura jest kwiatem wieloletnim, jednakże w okresie zimowym nie wolno ich trzymać na dworze, ponieważ niska temperatura powoduje, że marzną. Więc można je sadzić zarówno w ziemi, jak i w doniczce. Jeśli zdecydujesz się na jej posadzenie w gruncie, pamiętaj, aby wykopać ją jeszcze przed pierwszym przymrozkiem. Trąby anielskie najlepiej rosną, kiedy posadzone są w drugiej połowie maja (te rosnące w gruncie). Kwiaty te potrzebują dużo substancji odżywczych i przede wszystkim wody. Jeśli zostały posadzone w doniczce, należy je podlewać 3razy dziennie. Lubią one słońce, jednak nie można wystawiać ich na wietrzne miejsca, gdyż są bardzo kruche i delikatne. Tuż przed pierwszym przymrozkiem daturę należy wykopać, pamiętając, aby nie uszkodzić korzeni. Następnie włożyć do dużej donicy i odsypać korzenie żyzną ziemią. Przez okres zimowy powinny być one przechowywane raczej w chłodny miejscu i zaciemnionym (np. piwnica). Raz na jakiś czas należy je podlać. To najważniejsze zasady pielęgnacji datury.

Dwie skrajności

Kategorie: Bez kategorii
Tagi: , , , , , , , ,

Dwie skrajności Działo się to aż do chwili, gdy fragmenty ziemi pomiędzy nimi zostały ograniczone do wież i luków. Jest tu tak Malo gleby, która mogłaby utrzymać wodę na powierzchni, że życie jest tu naprawdę ciężkie. A kiedy zasoby są ograniczone, nie trudno o konflikt. Jaszczurki to typowe mieszkanki pustyń. Rozpadliny w południowej Afryce są domem dl największych skupisk jaszczurek na świecie. Zwane są jaszczurkami płaskimi. Prezentują różnokolorowe brzuchy w czasie terytorialnych przepychanek. Kiedy dzień się ociepla, jaszczurki odchodzą od szczelin i zmierzają ku dołowi jarów, a ich celem jest rzeka. Jaszczurki przybywają tu, by łowić muchy, które rodzą się właśnie w tej rzece. Muchy te nigdy nie lądują, dlatego jaszczurki są zmuszone skakać po jedzenie. W ciągu dnia, każda z nich może schwytać do pięćdziesięciu much, a pożywienia jest pod dostatkiem. Pustynie charakteryzuje brak wody, ale zwierzęta zabija najczęściej nie gorąco i pragnienie, ale bak jedzenia. Słonie w Namibii należą do najtwardszych zwierząt, inaczej by nie przetrwały. Musza one pokonywać do 80 km drogi wzdłuż wyschniętych koryt rzek w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Również lwy wydają się tu być nie na miejscu, a jednak zamieszkują te tereny i podobnie jak słonie, przemierzają duże odległości w poszukiwaniu słodyczy. Nie ma nic bardziej mylnego, bo wcale takie nie są. Na wszystkich pustynia, jakimś sposobem, utrzymuje się życie. Nie wszystkie pustynie są gorące. Wiatr, wiejący z prędkością 75 km/h znad Syberii, przynosi śnieg nad pustynię Gobi w Mongolii. Po letnich upałach, dochodzących do 50 stopni, temperatura w środku zimy może spaść do -40 stopni, co czyni tę pustynię jedną z najsurowszych. Nieliczne zwierzęta potrafią przetrwać w tak ekstremalnie zmiennych warunkach. Dziko żyjący wielbłąd dwugarbny, to jeden z najrzadszych ssaków na naszej planecie i prawdopodobnie też najtwardszy. Największym problemem jest tu brak wody, zwłaszcza zimą, kiedy jej nieliczne zasoby zamieniają się w lód. Zadziwiający jest też fakt, że śnieg w tym miejscu nigdy nie topnieje, gdyż powietrze jest zbyt zimne i zbyt suche. Promienie słoneczne zamieniają śnieg bezpośrednio w parę, ale to jedyne źródło wody, dlatego wielbłądy jedzą śmig. Wszędzie indziej, wielbłąd dopuszczony do wodopoju, potrafi wypić jednorazowo do 200 litrów, ale tutaj strategia jest nieco inna: łapać niewiele, ale często. Wielbłądy musza się ograniczać do przyjęcia odpowiednika 10 litrów dziennie.